เรื่องโดย รวิศ ทัศคร
ในยุคปัจจุบันของโลกที่มีการเปลี่ยนแปลงทางภูมิรัฐศาสตร์อย่างรวดเร็ว และความไม่แน่นอนด้านพลังงานที่มีมากขึ้นตามลำดับทำให้สมดุลของอุปสงค์และอุปทานเปลี่ยนแปลงไป เราได้เห็นข่าวที่ประชาชนไทยนำขยะพลาสติกที่มีมากมายในประเทศมากลั่นเป็นน้ำมันเชื้อเพลิง แต่พลังงานดังกล่าวก็ยังมีข้อจำกัดที่คุณภาพของน้ำมันที่ไม่สม่ำเสมอ
อันที่จริงแล้วนอกจากเศษขยะพลาสติก สิ่งที่ประเทศไทยมีอยู่มากมายคือ วัสดุชีวมวล ตามข้อมูลจากฐานข้อมูลการผลิตสินค้าเกษตรในประเทศไทย ของสำนักงานเศรษฐกิจการเกษตรและสำนักงานคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย พบว่า ในปี พ.ศ. 2562–2563 ประเทศไทยมีเศษวัสดุการเกษตรรอการเผาอยู่ถึง 48 ล้านตัน ประกอบด้วยเศษฟางข้าว 15.8 ล้านตัน เศษชีวมวลจากทุกส่วนของข้าวโพด 9 ล้านตัน และเศษชีวมวลจากอ้อย 23 ล้านตัน ชีวมวลเหล่านี้เมื่อเกษตรกรเผาในแต่ละฤดูปลูกจะทำให้เกิดฝุ่น PM2.5 เป็นปริมาณมหาศาลอย่างที่ทุกคนคงทราบกันดี
ปัญหาอย่างหนึ่งที่แก้ไขได้ยากก็คือ เกษตรกรบนดอยไม่อาจหาวิธีที่สะดวกในการจัดการเศษวัสดุเหล่านี้ได้ นอกจากการเผา เพราะการเก็บรวบรวมลงมาจากบนดอยทำได้ลำบาก ต้องการอุปกรณ์เก็บวัสดุเหลือใช้ในพื้นที่ที่มีความลาดชัน แต่สิ่งที่ทำได้เลยคือการจัดการวัสดุที่อยู่บนที่ราบทั้งในภาคกลางและอีสาน โดยหากมีระบบจัดการรวบรวมดี วัสดุเหล่านี้ก็น่าจะเอามาใช้ประโยชน์เป็นพลังงานทางเลือกได้มหาศาล
เชื้อเพลิงชีวมวลจากวัสดุเหลือทิ้งการเกษตรอาจแบ่งได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่ เชื้อเพลิงแข็งที่ในบทความนี้จะกล่าวถึง เช่น เศษกิ่งไม้ที่ตัดแต่งกิ่งจากไม้ผลในสวน แกลบ ฟางข้าว กะลากาแฟ กะลามะพร้าว เศษวัชพืช เศษฝักและแกนข้าวโพด ฯลฯ เชื้อเพลิงเหลว เช่น ไบโอดีเซลจากน้ำมันพืชใช้แล้ว และเชื้อเพลิงในรูปของแก๊ส เช่น แก๊สชีวภาพที่ได้จากการหมักขยะเปียก เศษพืชสด และมูลสัตว์
เมื่อกล่าวถึงชีวมวลที่เป็นเชื้อเพลิงแข็ง วัสดุเหล่านี้นำมาเผาให้ความร้อนได้เลยถ้าแห้งเพียงพอ ส่วนพวกที่มีความชื้นอาจต้องตากให้แห้งเสียก่อนจึงจะนำมาใช้งานได้ดี อย่างไรก็ตามการเผาเพื่อให้ความร้อนโดยตรงอาจก่อให้เกิดฝุ่น และประสิทธิภาพในการใช้พลังงานที่น้อย ด้วยเหตุนี้จึงมีการคิดเทคโนโลยีตัวหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง และยังมีการวิจัยและพัฒนาต่อยอดมาจนถึงปัจจุบัน เทคโนโลยีพลังงานทางเลือกที่ว่านี้คือ การใช้กระบวนการทางความร้อนและเคมีในการเปลี่ยนชีวมวลที่เป็นเชื้อเพลิงแข็งให้เป็นแก๊สเชื้อเพลิง หรือที่เรียกว่า แกซิฟิเคชัน (gasification) นั่นเองครับ
หลักการทำงานของกระบวนการนี้ก็คือ การเผาไหม้เชื้อเพลิงชีวมวลแข็งและเปลี่ยนสภาพของมัน โดยการเปลี่ยนรูปทางเคมีและความร้อนสูง ไม่ใช่การเผาไหม้แบบปกติ แต่ใช้สภาวะที่มีการจำกัดปริมาณออกซิเจนที่เข้าไปในห้องเผาไหม้ เพื่อบังคับให้เกิดปฏิกิริยาเคมีที่เปลี่ยนชีวมวลให้เป็นแก๊สที่นำไปเผาไหม้ได้ แทนที่มวลสารเหล่านั้นจะสลายเป็นถ่านและเถ้าไปเสียหมด แก๊สที่ได้เรียกว่า แก๊สไม้ (wood gas) หรือแก๊สโพรดิวเซอร์ (producer gas) ซึ่งมีส่วนประกอบเป็นแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) แก๊สไฮโดรเจน (H2) และแก๊สมีเทน (CH4)
เตาแกซิไฟเออร์มีสามชนิด ได้แก่ แบบอากาศไหลขึ้น (updraft gasifier) ซึ่งมีประสิทธิภาพทางความร้อนสูงแต่มีน้ำมันดิน (tar) ปะปนในแก๊สมาก แบบอากาศไหลลง (downdraft gasifier) ที่ได้แก๊สสะอาด มีน้ำมันดินน้อย เตารูปแบบนี้มีประสิทธิภาพสุงสุดในการนำแก๊สที่ได้ไปใช้งานร่วมกับเครื่องยนต์สันดาปภายใน และสุดท้ายคือ แบบฟลูอิไดซ์เบด (fluidized bed gasifier) ที่อาศัยวัสดุตัวกลางในการพาเชื้อเพลิงให้ลอยตัวในเตา โดยมีพฤติกรรมเหมือนของไหล ใช้เชื้อเพลิงได้หลายชนิดและทำงานได้แบบต่อเนื่อง แก๊สที่เตาเหล่านี้ผลิตได้มีประโยชน์ทั้งใช้ให้ความร้อนโดยตรงสำหรับเตาเผา โรงอบแห้งผลิตผลการเกษตรนำไปให้ความร้อนแก่เครื่องกำเนิดไอน้ำ (หม้อไอน้ำ) หรืออาจนำไปทำความสะอาดแล้วใช้เป็นเชื้อเพลิงในเครื่องยนต์ที่เหมาะสมเพื่อปั่นไฟฟ้า
สำหรับพระเอกที่เราจะกล่าวถึงในบทความตอนนี้ คือ เตาแกซิไฟเออร์ชนิดอากาศไหลลง (downdraft) ซึ่งมีกลไกการทำงานเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง 4 ระยะ จากบนเตาลงสู่ด้านล่างคือ ขั้นการอบแห้ง(drying) ต่อด้วยไพโรไลซิส (pyrolysis) การเกิดออกซิเดชัน (oxidation) และสุดท้ายคือการเกิดรีดักชัน(reduction) หากผู้ออกแบบมีความเข้าใจกลไกของแต่ละระยะก็จะทำให้ออกแบบเครื่องที่มีประสิทธิภาพสูงได้ มาดูกันเลยครับ
สำหรับขั้นแรกในช่วงการอบแห้งนั้นอุณหภูมิจะอยู่ในช่วง 100–200 องศาเซลเซียส โดยความร้อนและการแผ่รังสีจากโซนด้านล่างทำให้ความชื้นถูกไล่ออกจากชีวมวล จากนั้นเมื่อเชื้อเพลิงชีวมวลเลื่อนลงไปสู่บริเวณที่เกิดไพโรไลซิสที่มีอุณหภูมิช่วง 200–500 องศาเซลเซียส ก็จะเกิดการสลายตัวด้วยปฏิกิริยาทางเคมีโดยปราศจากออกซิเจน ในตอนนี้ชีวมวลจะปลดปล่อยแก๊สและน้ำมันดินออกมา ส่วนที่เหลือจะกลายเป็นถ่าน (char) การทำงานของเตาต้องการโซนออกซิเดชันที่เป็นพื้นที่ของเตาในบริเวณที่มีการฉีดอากาศหรือออกซิเจนผ่านหัวฉีดเข้าสู่เตา ทำให้เกิดปฏิกิริยาเผาไหม้ที่อุณหภูมิสูงถึงราว 800–1200 องศาเซลเซียส คาร์บอนทำปฏิกิริยากับออกซิเจน ได้คาร์บอนไดออกไซด์ ส่วนไฮโดรเจนในระบบทำปฏิกิริยากับออกซิเจนจนได้ไอน้ำออกมา แก๊สร้อนจากโซนนี้จะไหลลงต่อไปยังบริเวณโซนรีดักชันที่เป็นบริเวณของชั้นของถ่านร้อนที่ทำหน้าที่เร่งปฏิกิริยา เพื่อเปลี่ยนคาร์บอนไดออกไซด์และน้ำด้วยปฏิกิริยาดูดความร้อนให้กลายเป็นแก๊สเชื้อเพลิงในที่สุด เนื่องจากปฏิกิริยาเคมีต่าง ๆ ในชั้นนี้เกิดและมีการดูดความร้อน การคงอุณหภูมิโซนรีดักชันเอาไว้สูงกว่า 800 องศาเซลเซียส จึงจำเป็นต่อการรักษาประสิทธิภาพของเตา
แผนผังการทำงานของเตาแกซิไฟเออร์ชนิดอากาศไหลลงแบบอิมเบิร์ต (Imbert gasifier) ซึ่งได้ชื่อมาจาก Jacques Imbert ผู้คิดค้นเตาชนิดนี้ ลักษณะทางเรขาคณิตที่เป็นเอกลักษณ์ของเตาแบบนี้ คือ การมีคอคอดหรือการตีบแคบของห้องปฏิกรณ์บริเวณโซนออกซิเดชัน ที่มาภาพ : ภาพนี้จัดทำขึ้นใหม่โดยอิงแนวคิดจากภาพเดิมใน The Handbook of Biomass Downdraft Gasifier Engine Systems Fig. 5-2 ดาวน์โหลดอ่านได้ฟรี |
ปฏิกิริยาต่าง ๆ ในตารางด้านล่าง คือ ปฏิกิริยาเคมีสำคัญที่เกิดในโซนรีดักชัน
ข้อควรระวังอย่างหนึ่งของเตาแกซิไฟเออร์ชนิดอากาศไหลลง คือ การเลือกเชื้อเพลิง เพราะหากเลือกไม่ดี น้ำมันดินจะสูง แก๊สอาจไม่กระจายตัวทั่วทั้งชั้นเบดของวัสดุเชื้อเพลิง (เกิดช่องทางการไหล (channeling) อย่างรวดเร็วผ่านชั้นของเชื้อเพลิง) และอาจทำให้ต้องดับเตา วัสดุที่เหมาะสมที่สุดในการนำมาทำเป็นเชื้อเพลิงก็คือ เศษไม้เนื้อแข็ง กิ่งไม้ผล และแกนข้าวโพด ที่ให้เบดที่ไม่ยุบตัว มีความหนาแน่นรวม (bulk density) ที่เหมาะสมทำให้การป้อนเข้าสม่ำเสมอและเวลาที่ใช้อยู่ภายในเครื่องดี วัสดุที่ใช้ควรมีความชื้นไม่เกินร้อยละ 15–20 ดังนั้นชานอ้อยสดและฟางข้าวจึงไม่เหมาะเพราะอาจต้องตากแห้ง อบแห้ง และอัดทำให้เป็นเม็ดเสียก่อน โดยเฉพาะฟางข้าวมีซิลิกาสูงอาจทำให้เกิดการหลอมตัวของเถ้า (slagging) คือ การที่เถ้าหลอมละลายแล้วจับตัวเป็นก้อนแข็งคล้ายแก้ว (slag) ภายในเตา
 |
การสร้างเตาแกซิไฟเออร์จะต้องทนทานต่ออุณหภูมิสูงกว่า 1000 องศาเซลเซียส และการกัดกร่อนจากแก๊สที่เกิดขึ้นในนั้น จึงควรเลือกวัสดุที่ใช้สร้างอย่างระมัดระวัง เช่น ควรใช้สเตนเลสเกรดทนความร้อนสูงอย่าง SUS 310 หรือ SUS 321 สำหรับผนังเตาชั้นใน (reactor core) แต่หากเป็นเตาที่มีงบจำกัด ใช้เกรดทั่วไป คือ SUS 304 หนา 5 มิลลิเมตรได้ แต่ต้องการฉนวนความร้อนที่เพียงพอ เช่น ใช้ปูนทนไฟที่มีส่วนประกอบของอะลูมินาปริมาณสูงกว่าร้อยละ 50 บุภายในผนังเตา และใช้ผ้าใยเซรามิกทนความร้อนสูงหรือเซรามิกไฟเบอร์ (ceramic fiber wool) ความหนาราว 5 เซนติเมตร หุ้มรอบตัวเตากันสูญเสียความร้อนสู่สิ่งแวดล้อม ส่วนตะแกรงรองถ่านควรทำด้วยเหล็กหล่อทนความร้อนหรือสเตนเลสเส้นหนา ๆ โดยมีช่องตะแกรงขนาด 10–25 มิลลิเมตร แล้วแต่ชนิดเชื้อเพลิงที่ใช้ โดยแบบที่มีประสิทธิภาพควรจะมีกลไกที่ใช้เขย่าตะแกรงเพื่อกำจัดขี้เถ้า โดยอาจเป็นแบบหมุนหรือแบบเขย่าด้านข้าง
แก๊สเชื้อเพลิงที่ได้ออกมาจากเตาต้องมีระบบบำบัดแก๊ส เพราะแก๊สที่เพิ่งออกมามีทั้งฝุ่นและร้อนจนยังป้อนเข้าเครื่องยนต์สันดาปทันทีไม่ได้ ขั้นตอนต่าง ๆ ในการบำบัดแก๊สเชื้อเพลิงที่ออกมาจากเตา ได้แก่ การใช้ ไซโคลนแยกขี้เถ้าลอยและฝุ่นที่เป็นอนุภาคของแข็งออก จากนั้นจึงป้อนแก๊สเข้าเครื่องทำความเย็นและควบแน่น(cooler & condenser) อุณหภูมิในส่วนนี้จะลดลงเหลือ 40–50 องศาเซลเซียส ซึ่งส่งผลให้น้ำมันดินและน้ำบางส่วนแยกตัวออกมา แก๊สที่ได้จะผ่านเข้าไปต่อยังหอพ่นละอองน้ำ (spray tower) หรือเรียกว่า หอบำบัดอากาศแบบเปียก (wet scrubber) เพื่อให้น้ำช่วยดักฝุ่นละเอียด และองค์ประกอบที่มีความเป็นกรดในแก๊สเชื้อเพลิง จากนั้นจึงนำไปผ่านตัวกรองแบบแห้ง (packed bed filter) ในขั้นสุดท้าย แก๊สจะไหลผ่านชั้นของถ่านไม้หรือถ่านกัมมันต์เพื่อดักความชื้นและน้ำมันดินที่คงเหลืออยู่ ก่อนจ่ายเข้าท่อร่วมไอดี (intake manifold) ของเครื่องยนต์ที่เกษตรกรจะใช้งานในขั้นต่อไป
เป็นอย่างไรบ้างครับ หลักการทำงานของเตาชนิดนี้ไม่ได้ยุ่งยากมากมาย และเคยมีผู้ออกแบบใช้งานต่อยอดมาแล้วหลากหลายแบบ สำหรับท่านผู้อ่านที่เป็นเกษตรกรและสนใจในการประกอบสร้างเอง อยากแนะนำแหล่งข้อมูลดี ๆ อีกแหล่งหนึ่ง คือที่ All Power Labs ซึ่งมีโครงงานน่าสนใจมากมาย เช่น เตาระบบสถาปัตยกรรมเตาแบบ GEK TOTTI ที่มุ่งเน้นการหมุนเวียนความร้อนทิ้งในทุกจุดของระบบเพื่อลดความร้อน
อันที่จริงแล้วเคยมีผู้สนใจลองเพิ่มประสิทธิภาพของเตาแกซิไฟเออร์แบบไหลลง โดยคณะวิจัยของคุณรัชพล สันติวรากร จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้อาศัยความร้อนจากเตาขนาด 34 kW ขนาดเล็กซึ่งป้อนวัตถุดิบในอัตรา 15 กิโลกรัมต่อชั่วโมง มาผลิตไอน้ำแล้วป้อนกลับเข้าไปในเตาซึ่งพบว่าจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าเตาแบบดั้งเดิมถึงร้อยละ 29.6 แนวทางนี้นำไปต่อยอดได้
แบบเครื่องเชิงแนวคิดที่ผู้เขียนได้จากสเปกเครื่องที่กำหนดตามงานวิจัยของคณะวิจัยจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น |
พัฒนาการต่อเนื่องในยุค 2020s ปัจจุบัน และอนาคต
อย่างที่ทราบกันว่าพลังงานทางเลือกนี้แม้จะเก่าแต่ก็เก๋า ยังคงมีผู้สนใจตลอดมาจนถึงปัจจุบัน เราจะเห็นว่าในฝั่งงานวิจัยก็มีการพัฒนาสิ่งใหม่ ๆ กับระบบนี้ โดยมีผู้ใช้เทคนิควิเคราะห์เชิงลึกด้วยการคำนวณพลศาสตร์ของไหล (Computational Fluid Dynamics: CFD) เพื่อเปรียบเทียบเตาแบบอากาศไหลขึ้นกับแบบอากาศไหลลง พบว่า เตาแบบอากาศไหลขึ้นจะให้แก๊สที่มีค่าความร้อน (LHV) สูงกว่า โดยทำได้ ถึง 8.23 MJ/Nm3 เมื่อใช้ไอน้ำเป็นตัวกลาง เพราะมีมีเทนสะสมอยู่มาก แต่เตาแบบอากาศไหลลงยังคงมีผลยืนยันว่าจะเกิดน้ำมันดินน้อยที่สุด แก๊สสะอาดที่สุด เหลือเพียง 1.03–1.71 g/Nm3 เพราะการออกแบบให้แก๊สไหลผ่านโซนเผาไหม้ที่อุณหภูมิสูง
นวัตกรรมขั้นสูงของเทคโนโลยีสายนี้ในยุคปัจจุบัน คือ มีการพัฒนาเตาพลาสมา (plasma gasification) ที่ใช้อาร์กไฟฟ้าเพื่อสร้างอุณหภูมิสูงระดับ 1,500–10,000 องศาเซลเซียส ซึ่งสลายน้ำมันดินได้หมดจด ให้แก๊สที่สะอาดมีไฮโดรเจนสูงถึงร้อยละ 50–65 แม้ว่าจะใช้พลังงานไฟฟ้าสูงก็ตาม และเตาน้ำวิกฤตยิ่งยวด (supercritical water gasification: SCWG) ซึ่งเหมาะกับชีวมวลที่มีความชื้นสูงมาก เช่น กากตะกอนบำบัดน้ำเสีย สาหร่ายขนาดเล็ก โดยการใช้ประโยชน์จากสภาวะของน้ำวิกฤตยิ่งยวดที่อุณหภูมิ 600 องศาเซลเซียส และความดันสูงร่วมกับตัวเร่งปฏิกิริยา เช่น รูทีเนียมซึ่งเป็นโลหะทรานสิชันในกลุ่มแพลทินัมที่รองด้วยวัสดุอย่างพวกถ่านกัมมันต์, อะลูมินา (Al2O3), ซีเรียมออกไซด์ (CeO2), แมกนีเซียมออกไซด์ (MgO), ไทเทเนียมไดออกไซด์ (TiO2) และเซอร์โคเนียมออกไซด์ (ZrO2) ที่ให้แก๊สที่มีปริมาณไฮโดรเจนร้อยละ 50 ทำให้ไม่ต้องเสียพลังงานไปกับการอบแห้งชีวมวลก่อนการใช้งาน
การออกแบบเตาในปัจจุบันก็ทำได้ยอดเยี่ยมขึ้นจากการปฏิวัติวงการด้วยระบบปัญญาประดิษฐ์ มาชีนเลิร์นนิง (machine learning: ML) และฝาแฝดดิจิทัล (digital twin) โดยมีการใช้อัลกอริทึมในกลุ่ม ML ทำนายผลลัพธ์การเดินเครื่อง ทั้งการใช้เครือข่ายประสาทเทียม (artificial neural networks) อัลกอริทึมการจำเเนกประเภทเเบบการสุ่มป่าไม้ (random forest: RF) รวมถึงอัลกอริทึมการจำเเนกประเภทเเบบซัพพอร์ตเวกเตอร์มาชีน ( support vector machine: SVM) เพื่อทำนายคุณภาพและปริมาณแก๊สที่จะได้ และยังมีการผสมผสานเทคนิค CFD เข้ากับ ML เพื่อปรับปรุงโครงสร้างเตา หาระยะและองศาการติดตั้งหัวฉีดตัวกลางที่เหมาะสมที่สุดในเตาแบบอากาศไหลลงอย่างแม่นยำ โดยพบว่าการติดตั้งหัวฉีดทำมุม 60 องศา และอยู่ห่างจากคอคอด 42.5 มิลลเมตรจะให้ประสิทธิภาพแก๊สสังเคราะห์สูงสุดและมีน้ำมันดินต่ำที่สุดเท่าที่คำนวณได้ในปัจจุบัน
ปัจจุบันยังมีการใช้ระบบควบคุมอัตโนมัติและฝาแฝดดิจิทัล โดยยกระดับแบบจำลองคณิตศาสตร์และการจำลองผลในคอมพิวเตอร์ให้เป็นฝาแฝดดิจิทัลเพื่อทำงานควบคู่ไปกับเซนเซอร์ IoT แบบเรียลไทม์ที่ควบคุมจากทางไกลได้อย่างแม่นยำ ช่วยลดความเสี่ยงในการจัดการและทำให้การผลิตแก๊สเสถียรขึ้นอย่างมาก
นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาแนวคิดที่น่าสนใจอย่างการผสมผสานกระบวนการย่อยสลายพลาสติกด้วยความร้อน (ใช่ครับ แบบเดียวกับที่มีข่าวชาวบ้านพากันกลั่นน้ำมันจากขยะพลาสติกนั่นแหละ) นำมารวมกับแกซิฟิเคชัน กลายเป็นระบบผสมที่ผสมวัสดุป้อนเข้าทั้งจากพลาสติกและชีวมวล โดยมีการศึกษาสัดส่วนการผสมและสภาวะอุณหภูมิในการเผาไหม้แบบต่าง ๆ เบื้องต้นมีสัดส่วนแนะนำในการผสมพลาสติกกับชีวมวลที่ 60 ต่อ 40 ตามลำดับ โดยส่วนประกอบเครื่องระบบนี้อาจเป็นตามที่แสดงในรูปนี้
แบบเครื่องผลิตน้ำมันและแก๊สเชื้อเพลิงโดยสังเขป ออกแบบโดยใช้การสรุปข้อมูลทบทวนงานวิจัยและใช้ข้อมูลป้อนเข้าไปยัง ChatGPT เพื่อสร้างภาพ |
เทคโนโลยีแกซิฟิเคชันชีวมวลในปัจจุบันจึงไม่ได้เป็นเพียงแค่กระบวนการต้มไม้หรือเผาขยะเพื่อให้ได้ควันอีกต่อไป แต่คือ การผสมผสานองค์ความรู้ขั้นสูงระหว่างพลศาสตร์ของไหล (CFD) วิศวกรรมเคมี ปัญญาประดิษฐ์ (AI/ML) และเศรษฐศาสตร์หมุนเวียนอีกด้วย
สิ่งที่อยากทิ้งท้ายไว้ในบทความนี้คือ อยากชวนผู้อ่านที่สนใจประดิษฐ์เตาแกซิไฟเออร์ด้วยตนเอง ลองศึกษาต่อยอดจากแหล่งข้อมูลที่ผู้เขียนนำเสนอไว้ในบทความ เพื่อนำไปใช้ในภาคการเกษตรหรืออื่น ๆ เชื่อว่ายังมีอีกหลายแนวทางที่จะปรับปรุงเตาประเภทนี้เพิ่มเติมให้ดีขึ้นได้อีก และอาจจะเป็นประโยชน์กับทุกคนที่มีฟาร์มหรือสวนอย่างแน่นอนครับ
แหล่งข้อมูลสำหรับอ่านเพิ่มเติม
- https://ienergyguru.com/2015/09/alternative-fuel-gasifier/
- https://explore.nrct.go.th/search_detail/result/5723
- https://www.monmai.com/แกซิฟายเออร์/
- https://www.driveonwood.com/library/free-gasifier-plans/
แหล่งข้อมูลอ้างอิง
- รัชพล สันติวรากร. (2016). A Design of High Efficiency Downdraft Gasifier. วารสาร วิศวกรรม ฟาร์ม และ เทคโนโลยีการควบคุมอัตโนมัติ, 2(1), 1-12.
- Kuttin, K. W., Kuttin, A. W., Salem, A. M., Wang, Y., & Ding, L. (2025). Spatial comprehensive comparative analysis of updraft and downdraft fixed bed gasification reactors by computational fluid dynamics approach with industrial data validation. Applied Energy, 400, 126612.
- Van Minh, N., Haggam, R. A., Hamida, M. B. B., Abdallah, A. S. H., Ismoilov, M., Leo, G. L., & Jayabal, R. (2026). Biomass gasification for hydrogen-rich syngas production: Feedstock engineering, reactor design and sustainability assessment. Biomass and Bioenergy, 213, 109386.
- Sher, F., Hameed, S., Omerbegović, N. S., Chupin, A., Hai, I. U., Wang, B., … & Yildiz, M. J. (2025). Cutting-edge biomass gasification technologies for renewable energy generation and achieving net zero emissions. Energy Conversion and Management, 323, 119213.
- Abioye, K. J., Rajamanickam, R., Ogunjinmi, T., Paul, S., Selvasembian, R., & Ighalo, J. O. (2025). Advancements in biomass waste conversion to sustainable biofuels via gasification. Chemical Engineering Journal, 505, 159151.
- Maluleka, K., Onu, M. A., Seedat, N., & Roopchund, R. (2026). An overview of prediction and modelling of biohydrogen production from gasification of sugarcane bagasse using machine learning. Next Chemical Engineering, 2, 100041.
- Hu, Y., Yuan, F., Yin, Z., Tian, Y., & Wang, J. (2025). Structure optimization and parameter identification of a downdraft biomass gasifier using combined method of numerical simulation and machine learning. Renewable Energy, 123968.
- Das, K., Bhattacharya, S., & Kumar, S. (2026). Co-pyrolysis and co-gasification of biomass and plastics for next-generation fuel production and the effect of various operating parameters on it: A review. Next Energy, 10, 100475.
About Author
