ข้อมูลพื้นฐานของชุมชน
 
 
         บ้านทุ่งนาเมืองเป็นชุมชนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ริมแม่น้ำโขง มีการตั้งบ้านเรือนมากกว่า 150 ปีแต่ก่อนชื่อ บ้านทุ่งลาเมือง มีราษฎรย้ายมาจากบ้านคันท่าเกวียน นาโพธิ์ใต้ นาโพธิ์กลาง  และประเทศลาว โดยมีนายก่ำ นวลตา นายพิมพ์ ใต้โพธิ์ และราษฎรอีก 4 ครอบครัวอาศัยอยู่เป็น กลุ่มแรก ผู้ตั้งกลุ่มบ้านทุ่งนาเมืองคนแรกคือ นายก่ำ นวลตา เหตุผลที่ได้อพยพมาเพื่อให้้ใกล้กับ ที่ราบหุบเขาซึ่งใช้เป็นพื้นที่สำหรับทำนา เนื่องจากชุมชนเดิมที่บ้านคันท่าเกวียนเป็นชุมชนริมแม่น้ำโขง ซึ่งตั้งอยู่ใต้แนวผาของเขตอุทยานแห่งชาติผาแต้ม  ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินทรายและ ลาดชันไม่เหมาะกับการทำการเกษตร จึงย้ายมายังพื้นที่ปัจจุบันเนื่องจากมีที่ราบในหุบเขาให้ได้ใช้ ้ในการทำการเกษตรได้ดีขึ้น  
         เป็นชุมชนริมแม่น้ำโขงโดยตั้งอยู่ห่างจากลำน้ำโขงประมาณ  600 เมตร  โดยตั้งอยู่บน หลังแปของแนวเขาริมลำน้ำโขงของอุทยานแห่งชาติผาแต้ม  พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาหินทราย  สลับกับที่ราบในหุบเขา  พื้นที่ส่วนใหญ่มีความแห้งแล้ง และมีปัญหาเรื่องน้ำในการเกษตรเป็น อย่างมากเนื่องจากที่ราบส่วนใหญ่เป็นที่ราบบนภูเขาหินทรายและมีหน้าดินบาง ทำให้เจาะน้ำบาดาลได้น้อย และดินไม่อุ้มน้ำ
         บ้านทุ่งนาเมืองเป็นชุมชนขนาดใหญ่มีจำนวนครัวเรือน ประมาณ 180 หลังคาเรือน (รวมครัวเรือนที่ไม่มีบ้านเลขที่)  โดยเป็นบ้านที่มีบ้านเลขที่ 120 หลังคาเรือน  มีประชากรประมาณ 640 คน เป็นชุมชนในพื้นที่การปกครองของ  ต.นาโพธิ์กลาง  อ.โขงเจียม  จ.อุบลราชธานี
  อาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียง
  ทิศเหนือ
ทิศใต้
ทิศตะวันออก
ทิศตะวันตก
ติดกับ
ติดกับ
ติดกับ
ติดกับ
เขตป่าอุทยานแห่งชาติผาแต้มตอนเหนือซึ่งเรียกกันว่าป่าดงนาทาม
เขตป่าอุทยานแห่งชาติผาแต้มตอนกลางซึ่งเป็นพื้นที่น้ำตกสร้อยสวรรค์
บ้านคันท่าเกวียนและแม่น้ำโขง
บ้านนาโพธิ์ใต้ จังหวัดอุบลราชธานี
   
  อาชีพ
   
 
         อาชีพส่วนใหญ่ของคนในชุมชนคือเกษตรกร โดยมีการทำนาเป็นหลักและทำสวนมะม่วงหิมพานต์  ปลูกฝ้าย ในปัจจุบันกำลังเริ่มมีการปลูกสวนยางพาราด้วย  การเลี้ยงสัตว์ส่วนใหญ่จะเป็นการเลี้ยงวัว  มีเลี้ยงควายบ้างเล็กน้อย  โดยวัวที่เลี้ยงจะเป็นการเลี้ยงปล่อยในป่าเขตอุทยานแห่งชาติผาแต้ม  พันธุ์ที่เลี้ยงเป็นวัวแดงพื้นบ้านซึ่งมีความทนต่อโรคสูง ไม่มีระบบในการปลูกพืชอาหารแต่อย่างใด  ส่วนการเลี้ยงหมูมีเล็กน้อยส่วนใหญ่เป็นหมูพื้นบ้าน ที่เรียกว่าหมูจี๊ด และเลี้ยงปล่อยในบริเวณบ้าน  มีการเลี้ยงเป็ดและไก่บ้าง เพื่อไว้บริโภค ประมงพื้นบ้าน  เป็นการหาปลาในลำน้ำโขงทั้งเพื่อจำหน่ายและบริโภค
         ประชากรส่วนหนึ่งของชุมชนมีอาชีพรับจ้างทั้งในพื้นที่และ ใน กทม.หรือเมืองใหญ่อื่นๆ  รับราชการยังมีน้อย  โดยเป็นครูในพื้นที่  ตำรวจ  และทหาร  ทอผ้า เป็นชุมชนที่มีกลุ่มสตรีทอผ้าที่มีชื่อเสียงของจังหวัดอุบลราชธานี โดยผ้าที่ทอเป็นผ้าฝ้าย ย้อมสีธรรมชาติ
   
  จุดเด่นของชุมชน
 
 
        1. อยู่ใกล้แม่น้ำโขง
        2. มีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ
        3. การทำมาหากินเป็นแบบพึ่งพิงสวัสดิการธรรมชาติ
        4. มีหน่วยงานราชการเข้ามาให้ความช่วยเหลืออยู่บ่อยครั้ง
 
  จุดด้อยของชุมชน
 
 
         1. ชาวบ้านยังเอาเปรียบธรรมชาติ เช่นการหาของป่าไปขายแบบไม่อนุรักษ์
         2. มีปัญหาการว่างงาน